Nog een laatste berichtje. Ondertussen zijn we dus terug veilig en wel thuisgeraakt. De terugreis is supervlot verlopen. Het weertje doet hier ook wat het beloofd heeft te doen, en dat maakt de aanpassing allemaal een stuk makkelijker.
De foto's zijn nu ook toegevoegd aan de site.
Groetjes, en bedankt voor de leuke reacties allemaal!
Ziezo, de valiezen staan weer klaar, het ging deze keer beduidend sneller dan in het doorgaan: niets moeten wegen, zelfs moeten puzzelen hoe we konden voorkomen dat we een lege valies in het vliegtuig moeten krijgen.
Tijd voor een korte terugblik:
- We zijn 27 dagen onderweg geweest, op die 27 dagen hebben we volgens mij minstens 20 keer kip gegeten. Tortilla scoort wellicht nog beter, maar dat telt niet mee aangezien dat hier gegeten wordt zoals wij brood eten. Frijoles zijn nog steeds niet aan mij besteed heb ik ondervonden.
- 2 tubes zonnecreme zijn zo goed als leeg. De kindjes beginnen stillekesaan een hondurees velleke te ontwikkelen.
- 1 anti-mug spray en 1 azaron tubeke zijn ook leeg. De muggen hebben het echter gewonnen van de spray.
- Op culinair vlak heeft Sari zich geprofileerd als echtste Hondurees (de papa speelt niet mee), op aanpassingsvlak heeft Yoline volgens mij gewonnen. Zij is geen elke dag slechtgezind geweest, heeft nooit gezegd dat ze naar huis wil, en zag het zelfs zitten om in los llanitos te blijven wonen op voorwaarde dat de Basseveldse school ook naar daar verhuist. Sari had het af en toe moeilijker en telde de laatste dagen wel af, langs de andere kant heeft zij hier wel heel gemakkelijk vriendjes gemaakt en heeft zij het meeste Spaans bijgeleerd. Zij is vooral de muggen, motten, mieren en kikkers een beetje beu hier.
- ondanks het verschrikkelijke verkeer hier (ik heb verschillende keren mijn ogen toegenepen) zijn we er zonder kleerscheuren vanaf geraakt. Wiehoew! De auto is ondertussen terug op weg naar Santa Barbara.
- Morgen om 7u stijgt ons vliegtuig op (15u Belgische tijd), donderdag om 8u (Belgische tijd) zouden we moeten landen in Brussel. Ik las net in de krant dat het vanaf donderdag supermooi weer wordt in België, geen dank daarvoor, dat is graag gedaan.
- Belangrijkste conclusie: het is een superreis geweest, we zijn er weer klaar voor om heel wat futiliteiten in België te relativeren en kunnen weer een tijdje voort zonder grote luxe. Fantastisch trouwens om te zien hoe goed de kindjes zich hebben kunnen aanpassen aan een leven met mindere luxe. Een hele week met heel weinig water, elektriciteit die het af en toe laat afweten, gekko´s in de kamer, hitte, minder, ander en vooral minder gevarieerd eten dan thuis, weinig televisie, weinig speelgoed,... Benieuwd hoelang ze nodig hebben om weer gewend te raken aan hun luxeleventje
Vandaag hebben we de laatste etappe van onze reis ingezet. we zijn terug waar we begonnen zijn: bij Fatima in San Pedro Sula. Vanmorgen hebben we met gemengde gevoelens afscheid genomen van de familie in los Llanitos. Vooral voor Rony´s oma en zijn vader was het heel lastig. Voor zijn oma omdat ze maar al te goed beseft dat dit wellicht de eerste en de laatste keer geweest is dat ze haar kleinkinderen gezien heeft (ze is al een stuk in de 90, is half verlamd maar is nog enorm goed van geest). Voor de papa omdat hij in die korte tijd een heel sterke band met de kindjes heeft opgebouwd: zij kwamen hem elke dag wakker maken toen de meeste mensen nog in bed lagen. Ook voor sommige kindjes in het dorp was het vertrek lastig: ondanks de taalproblemen waren er toch een aantal kindjes waar het echt goed mee klikte: ze speelden samen uno, knutselden samen, gingen samen wandelen...
Als afscheid hadden we gisteren natuurlijk nog Sari´s verjaardagsfeest. In een mum van tijd hadden we daarvoor zo´n 30 kinderen bijeengekregen die het fantastisch vonden dat er nog eens een verjaardagsfeestje was: Fatima had voor een prinsessenpiñata gezorgd met snoepjes en ballonnen, er was een kleine hondurese taart (=biscuit met heel veel gekleurde slagroom). Het was echt een geslaagd feest, Sari was er heel blij mee (tot op het moment dat de mot-achtigen weer roet in het eten zijn komen gooien). Ook met de kaart van oma Bassevelde was ze heel blij. Ze begreep niet goed hoe die in Honduras geraakt is, maar ze is ze wel aan iedereen in het dorp gaan tonen.
Nu gaan we nog een weekje genieten hier. Foto´s volgen wellicht na onze thuiskomst.
Bedankt ook voor de gelukwensen voor Sari! Ze vroeg zich inderdaad af of de klas aan haar gedacht had op haar verjaardag en of er nu een zes bij haar naam zou hangen en wie op de tafel gestaan heeft.
Hier zijn we weer vanuit de llanitos. Problemen alom hier:
- er is geen water meer: Om de een of andere reden (iedereen heeft er zijn eigen mening over) is er sinds zondag geen water meer. Het dorpje hier heeft enkele jaren geleden samen een project opgesteld voor water, maar nu zijn er blijkbaar problemen en heeft iemand de kraan dichtgedraaid, niemand weet hoelang. Behoorlijk vervelend als je `t mij vraagt...
- het regenseizoen is van start gegaan. Sowieso kregen we al elke dag een verfrissende stortbui, maar sinds deze week zijn ze heel hevig. Volgens sommigen het einde van de wereld, volgens anderen de duivel, volgens mij hevige onweersbuien die gisteren op een orkaan leken. Op 5 minuten tijd is de straat in een modderpoel veranderd.
- Na de stortbuien is er ook een soort mottenplaag: Palomillas in het spaans, geen idee in het Nederlands, maar het lijken motten. Zondag kwamen ze met honderden tegelijk binnen. Gevolg: Sari hysterisch, en bevend van angst en niet te kalmeren. Gisteren kwamen er ook weer 2 en weer hetzelfde scenario.
- Ook hysterie bij Yoline gisteren nadat ze in een mierennest was gaan zitten, bij haar was het gelukkig snel over, al staat ze nu helemaal vol met mierenbeten
Tot zover want de computer is heel traag vandaag...
Dinsdagmiddag zijn we vanuit Tegus terug richting Santa Barbara vertrokken samen met oma Honduras. Zij wilde liever dat we nog langer in haar huis bleven omdat ze haar jongste zoon niet graag alleenlaat, maar aangezien er in Tegus echt niks te beleven valt en aangezien de jongste zoon al 22 is, konden we haar toch overtuigen om mee te gaan.
We waren van plan om woensdag naar het meer van Yojoa te gaan. Dat ligt op ongeveer 1,5u rijden van Santa Barbara dus in plaats van nog 2u naar los llanitos te schokken zijn we dinsdag in Santa Barbara bij Josue blijven slapen (die ons met niruwjaar bezocht heeft). We dachten dat we ondertussen wel wat gewoon waren op het gebied van warmte maar dat huis overtrof echt alles. Badend in het zweet hebben we de necht doorsparteld. Ik wil geen leedvermaak ten opzichte van de Belgen maar hier is het echt zalig als er een stortbui naar beneden valt.
Woensdag zijn we dan eerst naar de dierentuin gereden. Ik waande me in een suske en wiske strip. Bij het binnenrijden in Santa Cruz staat er een pijl met 2km op. Dan word je door eindeloze kronkelige en putterige zandwegjes geleid die zeker meer dan 2km lang waren. Onderweg kom je plakkaatjes tegen met daarop: "nog even en je bent er", "u bent nu echt vlakbij", "de zoo is nu echt heel dichtbij"... (maar in het spaans uiteraard). Echt hilarisch.
De dierentuin was minder hilarisch: een supergroot en mooi domein maar de dieren zitten allemaal in hele kleine hokjes. 3 leeuwtjes in 1 kooitje bijvoorbeeld. Met zo'n ruimte zou er echtt iets moois van gemaakt kunnen worden, in de stijl van de beekse bergen, helaas dus. Het aantal dieren is ook bedroevend laag, je komt heel de tijd dezelfde dieren tegen. Sari was wel onder de indruk van 2 groene papegaaien die volgens haar Nederlands praatten en wie ben ik om haar tegen te spreken uiteraard. Leuk was wel dat er op het einde van het bezoek een zwembadje was waarin de kindjes zich konden uitleven.
's Middags hebben we gebakken vis met gebakken banaan gegeten aan het meer. Sari vond die superlekker. Daarna mochten we meevaren met een vriend van een vriend van Rony op het meer. Dat was superleuk. 's Avonds keerden we terug naar los llanitos.
Donderdag was rustdag: toch nog eens zelf kleren gewassen aan de pila, auto gewassen,... De kindjes waren blij dat er niks gepland was zodat ze heel de dag "mensen konden bezoeken". Bij die mensen zijn ze er ook in geslaagd om duidelijk te maken dat ze hun nagels wilden lakken. Ze spreken nog niet echt spaans maar ze slagen er elke dag beter in om zichzelf verstaanbaar te maken. Echt leuk om te zien.
Donderdag hebben we het kleuterschooltje en de lagere school van los llanitis bezocht. Dat vonden de kindjes - zowel de onze als de hondurese - heel leuk. De meeste kindjes kenden ze al, want familie van Rony, maar het was leuk om hen eens in schoolomgeving te zien. Een schooldag duurt van 8 tot 12 (of vroeger, naargelang de juf er zin in heeft heb ik zo het gevoel). Ze kunnen zich moeilijk voorstellen dat bij ons kleutertjes dikwijls van half 8 tot half 6 of later niet thuis zijn. Alle kleuters zitten hier bij 1 juf aan een tafel per leeftijd. De meeste aanwezigen waren kindjes van de derde kleuterklas. We kregen hun goeiemorgenliedje als verwelkoming. Yoline had jammer genoeg geen zin om goeiemorgen Jules te zingen, een liedje dat we nochtans al meermaals gehoord hebben deze week.
Ook in het lager zitten alle leeftijden bij 1 juf. Enkel het zesde leerjaar ontbreekt, die moeten in het hoofddorp Atima naar schhol, waar de klassen wel per leeftijd opgesplitst zijn, zodat ze toch iets meer de kans hebben om iets te leren.
Sari is nadien nog even teruggekeerd naar de kleuterschool om mee te tekenen met de andere kindjes. De juffen en kindjes waren trouwens enorm dankbaar voor alle schriften, kleurtjes en dergelijke die we meehadden, dus ook uit hun naam: enorm bedankt!
Gisteren zijn we met oma en opa honduras naar Copan getrokken waar we nu nog zijn. We zitten in een belgisch hotelletje (via via) en hadden op verzoek van de eigenaars en met dank aan Ann een aantal humo's mee. Ze waren er superblij mee, ze leverden ons zelfs 5 cuba libres op. Dus dank u Ann, ten gepasten tijde heb jij een cuba libre van mij tegoed.
Sari keek er enorm naar uit om nog eens Nederlands te spreken met iemand anders en intussen dikke vriendjes met geert, de eigenaar. Wat ons het meeste in de smaak valt hier is de leffe (bij rony en mij) en de belgische huisgemaakte boterham met nutella (bij de kindjes en oma honduras). Lisa, je hebt de groetjes terug van de zus van de vriendin. Het duurde wel even voor ik de juiste te pakken had (er zijn hier verschillende belgisch uitziende stagiaires) maar het is gelukt denk ik :-)
Vandaag zijn we naar de maya ruïnes geweest en ook dat vonden de kindjes geweldig. Ze snapten het niet helemaal maar vonden het super dat ze overal op konden klimmen.
Meer dan 2u wandelen onder een stralende zon zonder lastig te worden. Ze worden ofwel groot ofwel doet de hondurese lucht hen echt goed.
Morgen keren we terug naar los llanitos waar we woensdag Sari's verjaardag zullen vieren. Donderdag keren we terug naar san pedro sula waar we de laatste dagen zullen doorbrengen. Favoriete spaanse woorden van de kindjes zijn trouwens "jugo sula" (en "muchachas" wat ze vandaag van opa leerden).
Nieuws heet van de naald: we vernemen net dat rony's broer veilig en wel in houston aangekomen is. Dat verdient een leffe!
Aangezien ik niet weet wanneer ik weer internet zal hebben: proficiat aan alle mama's en vooral aan de allerliefste, de mijne :-)
Hierbij een laatste berichtje van uit Tegucigalpa, deze namiddag keren we terug naar los llanitos, samen met oma Honduras.
In tegenstelling tot de ontmoeting met opa Honduras verliep de ontmoeting met oma Honduras veel minder emotioneel. Zij was wel heel blij om de kindjes te zien, en de kindjes ook wel om haar te zien maar om de een of andere reden komen ze niet spontaan naar haar om een knuffel of een zoen. Beetje lastig wel want oma honduras wil hen de hele tijd knuffelen en bij haar hebben, verwend ze ook rot met nieuwe kleren en snoepjes, maar de echte klik is er precies (nog?) niet. Misschien betert dit wel als we uit de stad weg zijn. Tegucigalpa is nog altijd een super drukke stad, of toch het deel waar oma woont. Als je hier de straat wilt oversteken riskeer je telkens weer je leven. En ondanks dat iedereen beweert dat het hier frisser is, heb ik het er toch snikheet, vooral omdat oma helemaal ingesloten woont en geen ventilator heeft. Enig voordeel is dat er elke dag wel een onweersbui voorbijtrekt.
Veel is hier ook niet echt te beleven. Enkel een mall met een speeltuintje voor de kindjes, maar echt spectaculair is het hier dus niet.
Morgen gaan we naar het meer van Yojoa, een supergroot meer waarop we met een bootje mogen varen (geregeld door een vriend van de vriend van wie we de auto gebruiken). Donderdag gaan we naar een dierentuin daar in de buurt die de moeite schijnt te zijn en vrijdag trekken we dan voor het weekend naar Copan>
Foto's kan ik voorlopig niet plaatsen aangezien het voordelige internettarief op telefoon met beperkte limiet bleek te zijn (ik vond het al heel bizar dat dit zo goedkoop was) en de limiet ondertussen overschreden is. In het hotel in Copan is er wifi, dus misschien lukt het daar wel.
even een snel berichtje via de computer van de buurvrouw want de telefoon heeft er ons even opgelegd.
Vandaag zijn we in Tegus toegekomen bij oma Honduras. We zullen hier zo'n 3 dagen blijven en dan nemen we oma mee op uitstap. Alles nog steeds ok hier. Sari had gisteren eventjes een dipje en de verveling beon toe te slaan, maar uiteindelijk hebben ze een hele namiddag in hun blootje met een tuinslang gespeeld. De verandering nu heeft haar ook deugd gedaan, en nu loopt ze weer te genieten.
